ابو نصر فارابى و ابن سينا دو چهرهء ممتاز در انديشه‌هاى فلسفى چنان چهره‌اى زشت يافتند كه ننگ زمان و نحسى دوران به شمار آمدند : قد ظهرت فى عصرنا فرقة * ظهورها شؤم على العصر لا تقتدى فى الدّين إلّا بما * سنّ ابن سينا و ابو نصر دانشمندان اهل سنّت و جماعت فلسفهء يونان را مقابل با قرآن قرار دادند و كتابهايى همچون ترجيح اساليب القرآن على اساليب اليونان و رشف النّصائح الايمانيّة فى كشف الفضائح اليونانيّة نگاشته گرديد . ابن سينا « مخنّث دهرى » و كتاب شفاى او « شقا » خوانده شد و از آن به سرمايهء « مرض » و بيمارى تعبير گرديد : قطعنا الاخوّة عن معشر * بهم مرض من كتاب الشّفا فماتوا على دين رسطالس * و متنا على مذهب المصطفى شناعت فلسفه و نفرت از فلاسفه به حدّى رسيد كه دانشمندى همچون ابن نجا اربلى در حال احتضار آخرين گفته‌اش : صدق اللّه العلىّ العظيم و كذب ابن سينا بود . عرصه بر فلسفه و فيلسوفان و آثار فلسفى چنان تنگ گرديد كه در مدينة السّلام يعنى بغداد ورّاقان و كتابفروشان را به سوگند واداشتند كه كتابهاى فلسفه و كلام و جدل را در معرض فروش نگذارند و كتابهايى نظير كتاب صون المنطق و الكلام عن المنطق و الكلام و القول المشرق فى تحريم المنطق جلال الدّين سيوطى مورد پسند اهل دين و حافظان شريعت گرديد و ارباب تراجم دربارهء كسانى كه به فلسفه و علوم عقلى مىپرداختند ، مىگفتند : « دنّس نفسه بشيء من العلوم الأوائل » . در اين ميان بسيارى از دانشمندان كوشيدند تا اين شكاف ميان دين و فلسفه را از بين ببرند ولى موفّق نشدند از جمله آنان ناصر خسرو قباديانى بود كه كتاب جامع الحكمتين خود را نگاشت تا ميان دو حكمت يعنى حكمت شرعيّه و حكمت عقليّه آشتى دهد و جدال و نزاع ميان فيلسوف و اهل دين را بر طرف سازد ولى در اين راه توفيقى به دست